Çocukluğumuz farklıydı, daha güzeldi, şimdi torunlarım yok ama çocuklarımın çocuklarının sahip olduğu gibi değil, böyle işte, diğerlerinde öyle görüyorum. Biz azımız vardı ama azımızdan çok şey yapmasını bilirdik, şimdi her şey farklı... sahip olanlar ve hiçbir şeye sahip olmayanlar var... üzücü ve bu acıtıyor! Sana Slovenya'dan selamlar, seni arkadaşlarıma ekledim, Andreja!
Çocukluğumda beni mutlu eden şeyler, kedilerdi. Sanırım kedi sevgisi doğuştan olan bir duygu. Belki genetik. Annem de çok severdi çünkü. Anneannem de severmiş. Pembe renkli pamuk şekeri çok severdim. İlkokuldayken Tina çocuk dergileri alırdık onları alıp bambaşka dünyalara giderdim okurken, çok severdim.
Bizim oturduğumuz yerde kedi yoktu çocukluğumda. Lojmanlarda oturuyorduk. Kedi daha sonra girdi hayatıma. Kedileri ben de seviyorum ama çocukluk anılarım yok. Evde hayvanlar ansiklopedisi vardı. Onlara bakmayı seviyordum ben de. Hayvan sevgisi garip bir şey gerçekten. Bizim ailede aman aman hayvanlarla uğraşan yoktu ama ben ilgiliyim. Hayvanların hayatını izlerim ibret alırım. Ama evde beslemiyorum.
çocukluk en sevdiğim şey :) anne babam divanda otururken yerde oyuncaklarla oynamak annem mozaik pasta yapsın meyve soysun babam helva yapsın :) çizgi film izlerken hadi uyu desinler, öğlen uykusuna zorla yatırsınlar, ne güzel :)
Çocukluğumdan beni tebessüm ettiren şeylerden biri onlara hikayeler uydurur çevremde toplardim. Küskünlük yapardık birbirimize nispetler kiskandirmalar falan filan yani tam oyun cocuklariydik çok güzel günlerdi o günler 🥰💐🤲
Çocukluğumuz farklıydı, daha güzeldi, şimdi torunlarım yok ama çocuklarımın çocuklarının sahip olduğu gibi değil, böyle işte, diğerlerinde öyle görüyorum. Biz azımız vardı ama azımızdan çok şey yapmasını bilirdik, şimdi her şey farklı... sahip olanlar ve hiçbir şeye sahip olmayanlar var... üzücü ve bu acıtıyor! Sana Slovenya'dan selamlar, seni arkadaşlarıma ekledim, Andreja!
YanıtlaSilHoş geldin Modrina.
SilEvet. Biz az şeylerle mutlu olabiliyorduk.
Çocukluğumda beni mutlu eden şeyler, kedilerdi. Sanırım kedi sevgisi doğuştan olan bir duygu. Belki genetik. Annem de çok severdi çünkü. Anneannem de severmiş. Pembe renkli pamuk şekeri çok severdim. İlkokuldayken Tina çocuk dergileri alırdık onları alıp bambaşka dünyalara giderdim okurken, çok severdim.
YanıtlaSilBizim oturduğumuz yerde kedi yoktu çocukluğumda. Lojmanlarda oturuyorduk. Kedi daha sonra girdi hayatıma. Kedileri ben de seviyorum ama çocukluk anılarım yok.
SilEvde hayvanlar ansiklopedisi vardı. Onlara bakmayı seviyordum ben de.
Hayvan sevgisi garip bir şey gerçekten. Bizim ailede aman aman hayvanlarla uğraşan yoktu ama ben ilgiliyim. Hayvanların hayatını izlerim ibret alırım. Ama evde beslemiyorum.
çocukluk en sevdiğim şey :) anne babam divanda otururken yerde oyuncaklarla oynamak annem mozaik pasta yapsın meyve soysun babam helva yapsın :) çizgi film izlerken hadi uyu desinler, öğlen uykusuna zorla yatırsınlar, ne güzel :)
YanıtlaSilEskiden mozaik pasta daha çok yapılırdı değil mi?
Sil:)
Çocukluğumdan beni tebessüm ettiren şeylerden biri onlara hikayeler uydurur çevremde toplardim. Küskünlük yapardık birbirimize nispetler kiskandirmalar falan filan yani tam oyun cocuklariydik çok güzel günlerdi o günler 🥰💐🤲
YanıtlaSilHerkesin farklı anları var değil mi, aklında kalan.
Silsizin hayata bakış açınızı ve detaylarınızı seviyorum ❀
YanıtlaSilMemnun oldum buna. :)
SilGeçen yıllara rağmen aynı şeylerin mutlu ediyor olması güzel bir şey, hayat yoruyor zira.
YanıtlaSilİyi ki hâlâ kurbağalar var. :)
Sil