Fesleğen Ayrı Bir Yazıyı Hak Ediyor

 

 Daha önce bir yazıda az da olsa bahsetmiştim.

Ama o zaman zaten çok küçüktü.

Önce böyleydi.

Daha sonra...

Ve sonra

 

 Artık çiçekler kurumaya başladı ve ben de onları kesiyorum. Tohum olarak saklayacağım.

Kim bilir? Belki başka evlerde ihya olur.

Tatlıdan Ekşiye (Vişne Zamanı)

 

Kiraz artık son demlerini yaşarken...

 

 

 

Vişne görülmeye başladı.

Meyve suyunu benim gibi evde yapanlara...

Bu iki fotoğrafı da bir dönem oturduğumuz küçük bahçeli evde çekmiştim.

Bizden önceki ev sahipleri küçücük bahçeye bir çok ağaç dikmişlerdi. Hepsi birbirine girmişti.

Taflanlar Olmaya Başlamış

 

Taflan olgunlaşması uzun süren bir meyve.

 

 

Bu fotoğrafları daha önce Yuvacık barajında çekmiştim.

 

 

 

Bizim parkların taflanları şu sıralar kızarmışlar. Ama tam yenebilmesi için biraz daha zamana ihtiyaç var.

Bir daha gittiğimizde yerinde yeller eseceğinden eminim.

:)

Lavanta Günleri

  

 

Yeni insanlar tanımayı seviyorum, içli dışlı olmayı pek sevmesem de.

Kiminle neler paylaşacağınız hiç belli olmuyor şu hayatta.

Bazen küçük bir mutluluk, bazen büyük bir hüzün.

Ama buna değmez mi?

Şimdi zamanı isminde bir etiket oluşturdum. Günümüz koşullarında doğadan o kadar kopmuşum ki, neyin ne zaman olduğunu unutuyorum. Burası da bir hatırlatma olsun.

Şimdi lavantaların açma zamanı.

Bir Nebze Yeşil, Şu Şehir Hayatında

 Mutlaka bir kaç saksıda bitki oluyor balkonda.

Bitki diyorum çünkü bazen kendiliğinden çıkan otlar da oluyor.

:)

 

 

Geçmiş senelerde  semizotu ekmiştim. Bu sene ekmediğim halde tohumlarından kendisi çıktı. Gündüzleri bu şekilde görünürken...

Akşamları ellerini yumup dua ediyorlar. Bir zamanlar dua çiçeğim vardı. Akşamları kapanıyordu ve sevdiğim bir çiçekti. Ama sonradan kaybetmiştik. Şimdi semizotları beni mutlu ediyor.

Bu da içlerinden çıkıp geceleri kıyam eden fesleğen.

Onlara bekçilik yapıyor.

Yasemin Zamanı

 

Bir acı söz nasıl bütün enerjinizi alıp, belki de bütün hayatınızı şekillendiriyorsa; küçücük bir iltifatla da bir anda enerjiyle doluveriyorsunuz tüm hayat yorgunluğunuza rağmen.

 

 

İnsanlar neden bu kadar birbirinin düşmanı?

Bir tebessümden, bir latîf sözden neden kaçar ki insan?

 

Avcı Toplayıcı

 

Avcı toplayıcı diye bir söz vardır. Duymuşsunuzdur. Güya geçmiş zamanlara atfedilir.

Hâlâ berdevâmdır efendim.

Avcılar erkekler, toplayıcı da kadınlar. 

Avcılık artık geyik avından insan avına dönüşmüş. Toplayıcılık da böğürtlenle kalmamış elbette. Mal toplamak, altın toplamak. 

Ne zaman hâs vasıflar toplayacağız. Güzel ahlak gibi. İncitmeyen kelam, mütebessim bir çehre, mütevazılık, sükût... Ne bileyim bunun gibi şeyler işte.

Böğürtlen dedim de biz de parktan dut topladık ve bir kaç da fotoğraf. Dalından toplanan dut gibisi yoktur.

 

Şu Sıralar (Süsen)

Daha düne kadar yemyeşildi.

Her sene herhalde bu sene açmayacak dedirtir.

Ortada hiçbir şey yokken bir de bakmışsınız neşv ü nemâ bulmuş morlar, sarılar sizi mutlu eder.

İşte bir gün biz de ufalanmış kemikler olduğumuz halde, böyle ihyâ olacağız.

Bütün bunları görüp dururken, inada akıl sır erdirilemez.

Nasıl olur da bazı insanların kalpleri, gözleri, kulakları mühürlenmeyi hak eder?

78- Yaratılışını unuttu da, bize bir de misal getirdi. "Bu kemikler çürümüşken onları kim diriltir?" dedi. 

79- De ki: " Onları ilk defa yaratan diriltir ve O, her çeşit yaratmayı bilir." (Yâsîn suresi)