Şu fotoğrafıma baktığımda neden minik sevimli bir köpek yavrusu göremiyor da; hüzünlü bir köpek yavrusu görüyorum?
Yıllar önce Doğan Cüceloğlu'nun bir kitabını okurken içinde karakalem bir resim vardı. Bu resme baktığınızda genç kadını mı yoksa yaşlı bir kadını mı görüyorsunuz? diye sorulmuştu. Resim çok net olmamakla birlikte annem genç olanı görürken biz ablamla yaşlı olanı görüyorduk. Genç olanı da hiç göremedik. Ta ki ben yıllar sonra nette başka bir versiyonunu görene kadar. Bu daha net ve farklı çizilmiş bir resimdi.
Bu fotoğrafa bakışım da bunun gibi. Çocukluğundan beri eleştiri ve istihzaların gölgesinde yoğurulmuş ve yorulmuş bir zihnin bakış acısı.
minik köpüşler o kadar tatlı oluyor ki :) bu da yazık herhalde çok yalnız, kimseyle oynayamıyor :)
YanıtlaSilBelki de kafa dengi bulamıyordur benim gibi. :)
SilFotoğraf karesinin içindekiler belki de bu hissi veriyor. Duvarın rengi, dalların, yaprakların, toprağın cansız, susuz görünümleri buna ayrıca bir sebeptir kanımca.
YanıtlaSilOnlar da etken olabilir. Ben daha çok köpeğin gözlerindeki ve ağzındaki çizgilerin aşağı doğru olmasından böyle düşündüm. Hayvanlar bizim gibi gülmüyorlar belki ama üzüldüklerini hissediyor insan.
Silİlk bakışta genç kızı, ikinci bakışta yaşlı kadını gördüm.
YanıtlaSilDengeli bir bakış açın var demek ki.
SilBu resim benim ilk gördüğümden çok daha belirgin. Kitaptaki bayağı küçüktü.
Küçük olan her canlı savunmasız, korunaksız ve muhtaç oluyor. Çevresinde birileri olmalı. Olmayınca bildiğimiz bu hakikat rahatsız ediyor bizi, üzgün olduğunu bu yüzden düşünüyoruz muhtemelen.
YanıtlaSilİlk ne gördün? sorulu resimlerde birçok çıkarım yapılıyor ama hem hepsini hem fazlasını gören ben nasıl çıkarım yapayım kendime bilemiyorum:)
İnsani bir bakışla görebiliyoruz haliyle.
Silİllaki biri ilk görülüyordur. Ona göre yorumla sen de.
Sonradan görünenler olacaktır muhakkak. :)
Bakışları bana da çok hüzünlü hissettirdi. O kadar acı haberler işitiyoruz ki sokakta kimsesiz yavru bi köpek görünce, Allahım ne olur iyilerle karşılaştır, diye dua ediyorum.
YanıtlaSilÇocuklar da aynı. Küçücük çocukların evebeynleri tarafından nasıl başıboş bırakıldığı ve kaybolup cesetlerinin oradan buradan çıktığı az görülmüş şey değil.
SilGenç kadın görüyorum ben de.
YanıtlaSilGerçekten küçüklükten beri hep eleştirilince insan ömür boyu bir savunma mekanizması ile yaşıyor. Sonra sana yük olacak kimseyi çevrende, yakınında istemiyorsun.
Malesef öyle. İnsanların karakterleri tesadüf değildir. Hiçbir şeyin tesadüf olmadığı gibi.
Sil